พ่อ.... |

2005/Dec/06

พ่อ....

วันนี้วันพ่อ.
ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อที่จะกดโทรไปหาพ่อ
แต่ก็ไม่สำเร็จ...
หยิบแล้ววาง..วางแล้วหยิบ นับสิบครั้ง........

ทำไม...
กับการแค่โทรไปทักทายพ่อบ้าง...
ทำไม.....มันยากเย็นแบบนี้.....

ฉันเปลี่ยนแผน..โทรหาน้องชาย
วันนี้ ที่บ้านเรานัดกันพาป๊าไปกินข้าวเปล่า
ไม่มีนี่
เหรอ...อืมม์..งั้นแค่นี้นะ ฉันวางหูอย่างหงอยๆ

เสียงพลุปะทะดังจากท้องฟ้าเป็นระลอก
ฉันละสายตาที่ล้าจากการเพ่งจอคอมมาทั้งวัน
ลุกไปยังต้นเสียงที่นอกระเบียงชั้น 9

คืนนี้ฟ้ามืดสนิทจริงๆ..
พระจันทร์โผล่เพียงแค่เสี้ยวเล็กๆแต่ก็มองเห็นอย่างชัดเจน
เสียงร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีดังมาจากทีวีในห้องที่ฉันเปิดทิ้งไว้

แสงไฟจากพลุ นับ 20 จุดกระจายทั่วท้องฟ้าทั้งกรุงเทพฯ
ประกายดวงไฟนับร้อยนับพันดวงผสานกันเป็นรูปต่างๆ
ฉันมองมันอย่างตื่นตา...ตื่นใจ...
สวยงามเหลือเกิน...

ฉันยืนดูนิ่ง......นาน.....จนแสงไฟทุกดวงค่อยๆดับลง..
ลมเย็นๆพัดปะทะใบหน้าอย่างแผ่วเบา...
ฉันกอดอก.....
หนาวยะเยือก...ขึ้นมาจับใจ

เหงา.........

คิดถึงพ่อ.....
คิดถึงแม่.....
คิดถึงน้อง.....

ฉันคิดถึงครอบครัว........

ขอบตาฉันร้อนผ่าว...น้ำอุ่นๆเริ่มเอ่อคลอ
ภาพอดีตบางอย่างลอยเข้ามาในห้วงความทรงจำ

ป๊า...พาลี่ไปดูไฟหน่อยนะๆๆๆๆ
ฉันในวัยเด็กสิบขวบ คะยั้นคะยอฉุดมือพ่อฉัน
ให้ขับรถพาไปดูแสงไฟในวันที่ 5 ธันวาเหมือนปีก่อนๆ
และพ่อฉันก็พาพวกเราทั้งครอบครัวไปดูไฟถึงสนามหลวง
มันเป็นกิจกรรมประจำปีของครอบครัวเรา

แต่สิบกว่าปีหลังมานี้...
การไปดูแสงไฟยามค่ำคืนในวันพ่อ..มันก็เป็นได้แค่ความทรงจำ....

นึกๆแล้ว ตอนเป็นเด็ก...บางทีก็มีความสุขดีนะ
ใครจะคิดว่า...เด็กน้อยตัวแสบของป๊าในวันนั้น
ตอนนี้จะกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านเหตุการณ์อะไรมามากมายเหลือเกิน

ป๊ารู้มั้ยว่า...ตอนเด็กๆเวลาที่มีคนมาว่าลี่ว่า..
ไอ้ความดื้อรั้นในตัวของลี่ ช่างเหมือนป๊ายังกับแกะ
ลี่ก็จะยื่นหน้า เถียงเค้ากลับไปว่า
ก็ลูกป๊านี่ ไม่เหมือนป๊า จะให้เหมือนใคร ชิ!

หรือเวลามีคนมาแกล้งหลอกลี่ว่า
ลี่เป็นเด็กที่ป๊าเก็บมาจากถังขยะ
ลี่ก็จะโมโหเค้า กลับมาบ้านแอบร้องไห้
คิดไปต่างๆนาๆ ว่า...
ถ้าเป็นเรื่องจริง ลี่จะทำยังไง.....
ลี่คงนอนรองไห้ให้จมน้ำตาตายไปเลย (ฮือๆ)

ถึงจะมีญาติหลายคนบอกว่า
ป๊า..ไม่ใช่สามีที่ดี
ป๊า..ไม่ใช่พ่อที่ดี
ป๊า...ไม่ใช่ลูกที่ดี(ของม่า)
ป๊า...ต่างๆนาๆ

แต่...จะเอาพ่อที่ดีกว่านี้ รวยกว่านี้อีกกี่ร้อยคนมาแลกกับป๊าคนนี้
ลี่ก็ไม่ยอมหรอก....(พ่อข้าใครอย่าแตะ...)

( คิดถึงป๊านะ )
( ขอให้ป๊าแข็งแรงๆ ดูแลสุขภาพตัวเองมากๆด้วย)
( บ้านใหม่เสร็จ เราจะอยู่ด้วยกันอีกครั้งนะป๊า )
( อีกไม่นาน...เอง)
( รักป๊ากับแม่และน้องๆเสมอจ้ะ.......)

ปล1.ไดวันพ่อ ปีก่อนๆที่ทำให้หลายคนเสียน้ำตา
http://mariko.diaryis.com/webpage/?w02

ปล2. อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมปั่นต้นฉบับมาหลายวันแล้ว
อาการเหงาเลยกำเริบ คนบางคนเลยโดนลูกหลงเลย (เอิ๊กก)

ปล3. ไม่ได้งอน แต่น้อยใจ (เหมือนกันป่าวอ่ะ)

ปล4. หายหงอย..เมื่อคนบางคนกลับมา

ปล5. ปิดเล่มไม่ทันพรุ่งนี้..ขอเลื่อนอีก 2 วัน

ปล6. ไม่มีเวลาอ่านไดใคร ขอโทษด้วย

ปล7. ขอบคุณทุกความรักที่มีให้คนในเน็ตอย่างฉัน..
ฉันรับมันไว้..อย่างตื้นตันใจ..ขอบคุณจริงๆ

ปล8. ลองแวะอ่านที่เวบเพจของนาย J.Nut เรื่องพ่อ...อ่านแล้วซึม
http://jnut.diaryis.com/webpage/?w02

ปล9. ถึงนัท..พ่อนัทไม่ได้หายไปไหนนะ อยู่ในหัวใจนัทเสมอนะ..

มาริโกะโป๊ะเช๊ะ
6 ธ.ค. 2548 เวลา 00:38 น.